Είμαι δέκα χρονών και έχω πολύ άγχος

 
"Κάθομαι στο γραφείο μου προσπαθώντας να μελετήσω προσεκτικά τα μαθήματα μου. Έχω χαθεί μέσα σε φωτοτυπίες , βιβλία και σημειώσεις. Έχω πελαγώσει πραγματικά. Είναι απίστευτα πολλά. Τόσες πληροφορίες, αν χωρέσουν στο κεφάλι μου σίγουρα θα γίνω πάνσοφος.
Πώς θα τα καταφέρω αλήθεια; Όλοι, δάσκαλοι και γονείς μαζί, μού φωνάζουν ρυθμικά:
Διάβασες; Να διαβάσεις;! Ακόμα; Να διαβάζεις! Αυτή είναι η δουλειά σου! Να είσαι υπεύθυνος και μεθοδικός! Να είσαι καλός μαθητής!

Διάβασμα και πάλι διάβασμα. Προσπαθώ να κλείσω τα αυτιά μου και να μην τους ακούω. Όλος ο κόσμος τους είναι τα μαθήματα και το διάβασμα. Φαίνεται ότι αυτά είναι το κέντρο του κόσμου και της ύπαρξης τους. Τα μαθήματα το αγαπημένο τους ουσιαστικό και το διαβάζω το αγαπημένο τους ρήμα.

Άλλη αγαπημένη τους λέξη οι βαθμοί. Μόλις επιστρέψω από το σχολείο στο σπίτι μου η κυρίαρχη έννοια της μαμάς μου είναι πως έγραψα στο διαγώνισμα της ιστορίας και τι βαθμό πήρα. Νιώθω σαστισμένος. Παρατηρώ το βλέμμα της... Είναι έντονο, επίμονο, γεμάτο απέραντη αγωνία και προσμονή. Πανικοβάλλομαι! Ιδρώνουν τα χέρια μου, κόβεται η ανάσα μου. Νιώθω σαν να περνώ από την Ιερά Εξέταση. Θα είναι έγκλημα αν απαντήσω ότι δεν τα κατάφερα και δεν έγραψα καλά. Ένα συνηθισμένο σενάριο είναι η μαμά να ουρλιάζει και οι φωνές της να γεμίζουν το δωμάτιο. Νιώθει πολύ θυμωμένη και απογοητευμένη από μένα. Έτσι νιώθω και εγώ με τον εαυτό μου. Στη συνέχεια, πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι απειλές: δεν θα δεις την αγαπημένη σου σειρά στην τηλεόραση, δεν θα παίξεις με το τάμπλετ. Τα μάτια μου βουρκώνουν. Νιώθω να πνίγομαι. Η συμπεριφορά της είναι σκληρή και άδικη. Γεμίζω από θυμό και πόνο. Κλείνομαι στο δωμάτιο μου. Δεν θέλω να την δω ούτε να την ακούσω. Αρκετά. Όταν ξαναγράψω καλά θα ξαναμιλήσουμε. Νιώθω μόνος και απαρηγόρητος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Πόσο θα ήθελα να αρχίσω να παίζω με το PSP, να χαθώ και να μην σκέπτομαι. Τουλάχιστον αυτό ούτε με κρίνει ούτε μου φωνάζει. Είναι φίλος μου.

Πολλές φορές καταφεύγω στο ημερολόγιο μου. Εκεί καταγράφω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου. «Αγαπημένο μου ημερολόγιο και σήμερα ήταν μια απαίσια μέρα εξαιτίας του διαγωνίσματος της ιστορίας. Δεν έγραψα καλά. Δεν την αγαπώ. Μου τη δίνει απίστευτα! Τόσες λεπτομέρειες ακόμα και κάτω από τις φωτογραφίες των κεφαλαίων πρέπει να τις έχω το νου μου. Τόσες ερωτήσεις μπήκαν από κει. Προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα. Μου αρέσει πολύ η φυσική και τα μαθηματικά αλλά την ιστορία, όχι, δεν τη συμπαθώ. Αλλά δεν τολμώ να το πω στους γονείς μου. Δεν το αντέχουν. Με κοιτάζουν τόσο περίεργα και επιθετικά. Νιώθω τόσο μπερδεμένος... Πραγματικά χαζός και ανεπαρκής!»

Οι γονείς μου εστιάζουν πολύ στα λάθη μου και σε τι δεν καταφέρνω καλά. Θέλουν οπωσδήποτε να τα διορθώσω. Μάλλον πιστεύουν ότι είμαι το τέλειο παιδί.

Δεν είμαι όμως, ούτε πιστεύω ότι μπορώ να γίνω. Είναι απίστευτα βασανιστικό και κουραστικό να είσαι καλός σε όλα τα μαθήματα. Δεν είμαι σούπερ ήρωας. Είμαι παιδί. Έχω και εγώ τα δυνατά και τα αδύνατά μου σημεία. Η Ιστορία δεν πρόκειται ποτέ να γίνει το δυνατό μου σημείο.

Έχω μοιάσει στον πατέρα μου. Ούτε αυτός θυμάται ημερομηνίες και πολλά ιστορικά γεγονότα. Κάθε φορά που παίζουμε, αν και σπάνια πια, παιχνίδια γνώσεων αποφεύγουμε και οι δυο περίτεχνα την στήλη με την ιστορία. Αγαπάω πολύ την μουσική. Ακούω με τις ώρες και ταξιδεύω μαζί της, ονειρεύομαι, ηρεμώ. Αποφάσισα να μάθω και ντραμς. Τρελαίνομαι με τον ήχο τους.

Όμως χρόνος δεν υπάρχει για αυτά που αγαπώ. Τα μαθήματα είναι τόσα πολλά και οι γονείς μου αποφάσισαν να ξεκινήσω ιδιαίτερα, ώστε να γίνω καλός και στην ιστορία. Η συμπεριφορά τους με θυμώνει. Πόσο θα ήθελα να μην ήταν τόσο ξεροκέφαλοι και να συζητούσαμε μαζί τα προβλήματα μου. Βέβαια δεν έχουν κι εκείνοι καθόλου χρόνο. Τρέχουν πολύ με τις δουλειές τους και έρχονται κατάκοποι στο σπίτι. Νιώθω πολλές φορές ότι η κούραση και η φόρτισή τους γίνεται ένα τεράστιο τσουνάμι από φωνές που καλούμαι να αντιμετωπίσω.

Παρασύρθηκα κι εγώ και γράφω όλο για τα μαθήματα και το διάβασμα. Είναι σημαντικό όμως να ψάξω και να βρω τι είναι αυτό που γεμίζει την καρδιά μου, με κάνει χαρούμενο και ευτυχισμένο. Η μουσική, τα παιχνίδια με τους φίλους μου, τα παιχνίδια με τους γονείς μου, το ποδόσφαιρο. Δεν γίνεται η ζωή μου να είναι τόσο ασπρόμαυρη και μίζερη. Χρειάζεται χρώμα και χαρά. Τα θέλω μου πρέπει να ζωντανέψουν. Μόνο τότε θα νιώθω δυνατός και ευτυχισμένος.

Εγγραφείτε σήμερα κιόλας στο Lipolysis Newsletter

Δηλώστε το email σας, πατήστε το κουμπί «Εγγραφή» και θα λαμβάνεται Newsletter από την Lipolysis με πλούσια θεματολογία από επιστημονικά άρθρα των συνεργατών μας, μικρά μυστικά, οδηγίες και φυσικά μοναδικές προσφορές!

CAPTCHA
Αυτή η ερώτηση υπάρχει, για την αποφυγεί spammers.
Go to top